fotoseries publicaties

Hoe kwam ik op het idee van deze serie? Ik ken een moeder, Miranda, zij heeft een kindje met een wijnvlek op de wang, genaamd Zoë. Zo kwam ze ooit een vrouw tegen. Toen die vrouw het wijnvlekje van Zoë zag, zei ze: ‘’oh, wat jammer.’’ Alsof Zoë minder mooi is met een wijnvlekje. Zo hoorde ik ook eens de opmerking: ”dat kind is niet mooi, want heeft Down.” Zijn kinderen minder mooi wanneer ze een afwijking hebben? Zoals een wijnvlek? Of Down? Een andere beperking? Flaporen? Ik vind van niet. Het zijn volwassenen die het label ‘imperfect’ geven, terwijl kinderen er geen erg in hebben. Maar wat is imperfect? Wat is niet mooi? Ik wil met mijn serie ‘Cheerful Beautiful’ laten zien dat elk kind mooi is, op zijn of haar eigen manier. Of een kind nou een uiterlijke afwijking zoals een handicap of Down heeft of een stoornis zoals ADHD, ODD of autisme; een glimlach zegt dat ze blij zijn, een glimlach is het mooiste wat er is. Niet elk geportretteerd kind heeft een afwijking of stoornis. Ik wil laten zien dat elk kind mooi is. Ook ‘gewone’ kinderen zijn mooi. Kinderen met blond haar zijn mooi. Kinderen met rood haar zijn mooi. Kinderen met down zijn mooi. Kinderen met een afkomst zijn mooi. Elk kind is mooi. Cheerful, beautiful!

Previous
Next

Een tijdje geleden kreeg ik een berichtverzoek op Facebook. Rechtstreeks de vraag: ‘kan ik jou even bellen?’. Ik had geen idee waarover het ging, ik kende haar niet, maar ik besloot meteen te bellen. Een lichtelijk aangeslagen meisje aan de andere kant van de lijn, haar zenuwen waren hoorbaar in haar stem. Ze wist niet zo goed hoe ze het moest vragen, maar had alle moed bijeen geraapt om het toch te vragen, omdat het meteen al goed voelde. Ze vertelde dat ze een eetstoornis en een sportverslaving heeft. Ze zit op het randje, het gaat niet goed, maar een opname? De wachtlijsten zijn lang, wellicht haalt ze dat niet eens meer. Omdat ze echt levenslust heeft en alles op alles wil zetten om beter te worden, wil ze door middel van foto’s inzien hoe levensbedreigend haar eetstoornis is. Dat het beeld in haar hoofd niet klopt met het echte beeld, vastgelegd op foto. Haar hiermee kunnen helpen? Natuurlijk! Een soort mindset maken met foto’s waardoor de knop moet worden omgedraaid. Zo gezegd, zo gedaan. Close-ups, haar gevoel in foto’s vastleggen. Soms met tranen, haar kwetsbaarheid; het was lastig, confronterend, maar ik vond het zo dapper dat ze deze stap wilde nemen. Hoe sterk de ziekte ook is en de stemmen in haar hoofd die zeggen dat ze te dik is, en dan heb je de foto’s die het tegendeel bewijzen. Een tweestrijd. Tussentijds liet ik ook de foto’s zien. Ze schrok. ”Ben ik dat echt? Ben ik echt zo dun?”. Zodoende kwam ik tot de serie (B)eat it up. 

Meld je aan voor mijn nieuwsbrief!
error: © 2019 Lisanne van der Ploeg